NINIEJSZY SERIAL PRZEDSTAWIA FIKCYJNE POSTACI I WYDARZENIA
Wujku.
Wujku?
DZIEWIĘĆ PUZZLI
Dobry wieczór.
Stój tu i nikogo nie wpuszczaj.
Hej!
Macie nagrania z kamer?
Jeszcze nie. Dopiero przyjechaliśmy.
Ściągnijcie nagrania z monitoringu i kamerek samochodowych.
Tędy, Ena.
Tętnicę szyjną przebito jednym ciosem.
Zgon nastąpił około...
21.00.
- Niecałą godzinę temu. - Tak.
Boże...
Zna pan ofiarę?
To nadinspektor Yoon Donghoon, były komendant naszego komisariatu.
I mój mentor.
To trudny przypadek jak na twoją pierwszą sprawę.
Wiem, że ci trudno,
ale twoje zeznania pomogą nam zatrzymać sprawcę.
Pamiętasz, o której wróciłaś do domu?
Czy zauważyłaś coś niezwykłego?
A może...
Ena?
Opowiedz mi o wszystkim, nawet jeśli sądzisz, że to nieistotne.
Możemy porozmawiać kiedy indziej?
Nie pamiętam, co się działo po tym, jak weszłam do domu.
Nie pamiętasz?
Minęło zaledwie kilka godzin.
Nie.
W porządku.
Opowiedz o drodze powrotnej do domu.
Pamiętasz powrót ze szkoły, prawda?
Powiedz, co zapamiętałaś.
O której opuściłaś szkołę?
O 20.00.
O której dotarłaś do domu?
Jechałam autobusem,
więc pewnie koło 21.00.
Co było dalej?
Otworzyłam furtkę, przeszłam przez podwórko
i odblokowałam drzwi wejściowe.
Otworzyłam je.
Nie pamiętam, co było potem.
Kiedy wróciła ci pamięć?
Zacznij od tego momentu.
Usłyszałam, jak gospodyni
woła moje imię.
Stałam w salonie.
A potem...
zobaczyłam wujka leżącego na ziemi.
To wszystko.
KOMISARIAT W SEULU ZDJĘCIA MIEJSCA ZBRODNI
„To jedno z trzech szydeł,
które Yoon Ena kupiła pół roku temu.
Nie wiemy, co robiła w domu przez 13 minut, zanim wezwała policję.
Brak śladów włamania i walki.
Ofiara zapewne znała zabójcę.
Motyw: spór w sprawie internatu”.
Podejrzewasz Enę?
Tak.
Brakuje bezpośrednich dowodów. Patrz.
Z tego wynika, że zabójstwa dokonano w 10 minut.
Jak miałaby to zrobić?
Nie można tego wykluczyć.
Gdyby dotarła do domu ofiary na skróty,
zyskałaby dodatkowe osiem minut.
Myślę, że 21 minut to dość czasu.
Okej. Nie zna cię, więc ty z nią pogadaj.
Na ciele zmarłego nie znaleziono śladów walki.
Chociaż musiał cierpieć.
Wróciłaś do domu o 21.00?
Tak.
Twój wujek, Yoon Donghoon,
zmarł od rany kłutej zadanej szydłem.
Czy wiesz, że na szydle znaleziono wyłącznie twoje odciski palców?
Tak.
Czy to prawda, że mieliście złe relacje z powodu problemów z internatem?
Tak.
I że kłóciliście się o spadek?
To nieprawda.
Czyżby?
Zabiłaś go?
Zapytam ponownie.
Czy to ty go zabiłaś?
Kiedy zginął, w domu nie było nikogo poza tobą.
Niczego nie pamiętam.
Przyrzekam.
No tak...
Wygodna wymówka.
Proszę pana...
Powiedziałam wszystko, co wiem.
Mogę już iść?
- Nie chce pan złapać zabójcy? - Co?
Całkiem o tym zapomniałam, ale tamtego wieczoru
znalazłam to na podłodze w salonie.
To jedyny ślad, jaki zostawił morderca.
10 LAT PÓŹNIEJ
- Jest niesamowita. - Śmieje się?
Pewnie oszalała.
- Ja nie patrzę. - Wariactwo.
Patrzcie.
Jeszcze raz?
Ile razy dziś skakałaś?
Skąd ta obsesja?
Nie nudzi cię to?
Za każdym razem mi się wydaje, że zginę.
To ekscytujące.
No to zapraszam.
Nie śmieszy to pani?
Zabiła swojego męża, a grób oznaczyła kapslem.
Wyjaśniła, że ma duże pole
i że nie chciała posadzić batatów na mężu.
Co cię tak śmieszy?
Kapsel czy bataty?
Nudzę panią?
Jestem nudna?
Postarzała się pani, odkąd się poznałyśmy.
Nie sądziłam, że zapomnę na tak długi czas.
A co z tym snem?
Wciąż ci się śni?
Regularnie.
Wbiłam kod, żeby odblokować drzwi.
Nadepnęłam na puzzel.
Kiedy weszłam, światła zamigotały
i zobaczyłam wuja na podłodze.
Nic więcej nie pamiętam.
Pomiędzy tymi wydarzeniami musiało się coś wydarzyć.
Czy to możliwe,
że chcesz sobie przypomnieć coś, co się nie wydarzyło?
A nie mówiłam?
Postarzała się pani.
Pierwszy raz mówi pani coś takiego.
Musiałam wypróbować inne podejście, skoro tak trudno ci sobie przypomnieć.
Nieodpowiedzialna lekarka.
Twoje mechanizmy obronne się wzmocniły.
Nie gryziesz się w język.
A teraz skaczesz na bungee?
Co w tym złego?
Przyszło mi do głowy,
że to może być oznaka...
regresji.
Zawsze dochodzi do niej o tej porze roku.
Jak ci się układa z ludźmi?
Wciąż trudno ci z nimi rozmawiać?
Wszystko gra.
Chociaż nie. To nieprawda.
Kiedy rozmawiam z ludźmi, mam pustkę w głowie,
a po powrocie do domu za dużo analizuję.
„Czemu to zrobiłam?
A jeśli mnie znienawidzą?”
Mam tego typu myśli.
Boję się.
Nienawidzę wracać do tego wielkiego domu.
- Do widzenia. - Panno Yoon.
Wybiera się pani na wystawę?
Może.
Do zobaczenia.
- Smacznego. - Dziękuję.
Jeden pasztecik?
Słyszałem o was wiele dobrego.
To popularne miejsce.
Kopę lat, panno Yeom Seryeong.
Czy my się znamy?
Zmieniła pani obywatelstwo
i 10 lat temu wyjechała z kraju.
Co panią sprowadza?
Rozumiem.
To twoja żona, prawda?
Dobrze cię znam.
- Przestań! - Coś ty za jeden?
Jestem z policji.
Gadaj, draniu!
Jestem z policji.
- Nie wierzę! - Dobra.
- Odkąd to gliny mają dziary? - Spokojnie.
Uspokój się.
Spokój.
Uspokój się. To chyba prawdziwy glina.
Jestem policjantem.
Rozumiesz?
Nie przyjechałem po ciebie.
Uspokój się.
Spokojnie.
Co jeszcze?
Aha...
Bądź ostrożny. Rozumiesz?
Uważaj.
Pani Yeom Seryeong,
wie pani, jaki dziś dzień?
Skąd mam wiedzieć?
Dziś 10. rocznica śmierci
Yoona Donghoona, wuja Eny.
Spytam jeszcze raz.
Czemu wróciła pani do Korei?
Wyjechałam, bo jej nie znosiłam.
Wróciłam, bo za nią tęskniłam.
Taka odpowiedź wystarczy?
Pani mąż jest z Wenezueli, prawda?
Był skazany za handel narkotykami.
Czy zgodzi się pani
porozmawiać o tym, co 10 lat temu spotkało Enę?
Czy wydała się pani dziwna?
Powiedziała coś niezwykłego?
Nie wiem, czy to ma znaczenie,
ale zanim wyjechała, coś mi powiedziała.
Że dałam jej alibi.
Znasz ją?
Aż za dobrze.
Halo?
Dawno cię nie widziałem.
Co cię sprowadza?
Nie przykładacie się do pracy, więc z inspekcją.
Znów jadłeś kimchi? Następnym razem załóż śliniak.
I poprzestań na trzech drinkach.
To twój limit.
To był długi lunch, jak na kogoś, kto nie umie złapać przestępcy.
Poznałem twoją dawną współlokatorkę.
Mam świetne wyczucie czasu.
To przypadek?
Wróciła do Korei?
Co powiedziała?
Czemu pytasz? Nie utrzymujecie kontaktu?
Spraw sobie nowe ciuchy.
Ubierasz się jak dziad.
YOON DONGHOON
Gdyby Donghoon nie ustąpił ze stanowiska,
uniknąłby tak tragicznej śmierci.
Kurwa.
Gdybym nie dostał tej sprawy...
To wszystko źle się skończyło.
Czemu ze wszystkich komisariatów
wróciłeś do komisariatu Hangang?
Jesteś lojalny do bólu.
No nie?
Czemu mnie tam przydzielono?
Życie jest zabawne, prawda?
Znasz swojego podwładnego?
Kima Hansaema z Wydziału Kryminalnego?
Pracował ze mną
jako świeżak.
Kim Hansaem?
Ten uparty drań?
Może i jest dziwny, ale nie jest szalony.
Przekonasz się do niego.
Wciąż sądzi, że zabójczynią była Yoon Ena?
Chyba tak.
Wiesz, że wszyscy jej krewni umarli?
Rodzice i jedyny wuj.
To dość niezwykłe.
POLICJA METROPOLITALNA W SEULU
Wydział Spraw Obywatelskich, 12. piętro?
Gdzie pani jest, pani kapitan? Właśnie przyszłam.
Jak to?
Znów zapomniałaś?
Miałaś przyjechać prosto na miejsce zbrodni.
Pospiesz się.
Hej.
- Jesteś. - Dzień dobry.
Uważacie, że jestem roztrzepana?
Nie.
Ja też nie.
Co za ulga. Już mi lepiej.
Czemu nie zatrzymano sprawcy?
Znaleźliśmy jedynie odciski rodziców i brata.
To rodzice są głównymi podejrzanymi.
Ale bez konkretnych dowodów śledczy są zagubieni.
Rozumiem.
Brak śladów włamania.
Brak motywów w kręgu znajomych ofiary.
Dziesięciolatek ma relacje tylko z rodzicami i kolegami z klasy.
Kto chciałby zabić 10-latka?
Sprawca dźgnął go w szyję i plecy.
Musiał być wściekły.
Umył narzędzie zbrodni i odłożył je na miejsce.
Jak to możliwe, że tak nagle ochłonął?
Czemu morderca odzyskał trzeźwość umysłu?
Bo zna to miejsce.
Mama wygląda na pedantkę.
Pewnie nienawidzi gości.
Wygrał konkursy matematyczny
i krasomówczy z angielskiego.
Ofiara przyćmiła starszego brata.
Starszy brat nakleja na wszystko etykietki.
Charakter pisma sugeruje,
że brak mu pewności siebie.
Chciał oznaczyć swoją własność.
Starszy brat zeznał,
że otworzył drzwi, zdjął buty
i wszedł do pokoju Junseo.
Zobaczył tam zadźganego brata.
Zadzwonił do rodziców
i powiedział im, że chłopiec został zadźgany czymś ostrym.
Potem wezwał policję.
Bał się, więc czekał na nich na zewnątrz.
Na początku nazywał ofiarę „Junseo”,
a potem „swoim młodszym bratem”.
Nóż opisał jako „coś ostrego”.
Rzadko się zdarza, żeby zmieniać nazwy w ramach jednego zdania.
Czemu to zrobił?
Czy podświadomie chciał się zdystansować od ofiary?
„Mama wbiegła do pokoju Junseo.
Wyglądała, jakby zobaczyła ducha.
Tata miał czerwone oczy.
Tak jak na pogrzebie dziadka”.
Ofiarę opisał krótko,
za to w barwny i szczegółowy sposób odtworzył reakcje rodziców.
Czy były dla niego ważniejsze niż śmierć brata?
Swój pokój nazywa „pokojem Junseo”.
Rodzice jawnie faworyzowali młodszego chłopca.
Myślę, że sprawcą jest brat.
Co?
Wychodzę. Do zobaczenia na komisariacie.
BITCOIN
Kto każ naszemu drogiemu świeżakowi robić takie rzeczy?
A jeśli ucieknie?
Tak mnie cenicie?
Nie wiedziałem.
Kim była ta kobieta?
To ta policjantka-morderczyni?
Nie nadaje się na policjantkę.
To porucznik Yoon Ena, analityczka kryminalna z Policji Metropolitalnej.
Porucznik Yoon Ena?
Bratanica zmarłego nadinspektora?
Skąd o tym wiesz, młody?
To słynna sprawa.
Opowiadali nam o niej na akademii.
Czemu mówisz do mnie „młody”?
Jestem na to za stary.
Jesteś z nas najmłodszy.
Nie spóźniaj się.
Znów pikuje w dół.
Chrzanić to.
Dzień dobry.
Podejrzany An Jaeman z kafejki internetowej
wycofał zeznania.
Słucham?
Powiedział prokuratorowi, że stał obok,
a mordował jego wspólnik.
Cholera.
Cała ciężka praca na nic.
To jedna wielka ściema.
Co robimy?
Dowiedźmy, że nie miał wspólnika.
Żadnych pochopnych wniosków.
Zbadajcie sprawę,
zakładając, że An Jaeman miał wspólnika.
Ja i Kim Hansaem założymy, że go nie miał.
Tak jest.
YOON ENA: W TYM BYŁOBY CI DOBRZE
W lodówce jest tort truskawkowy.
Kawa na stole.
Americano i cappuccino.
Dziękuję.
Jesteś tu największym benefitem pracowniczym.
Dziękuję.
Masz niesamowitą pamięć.
Pamiętasz, jaką pijemy kawę
i kto pracuje na którym piętrze.
Ponoć wcisnęłaś dziś właściwe guziki w windzie.
Co z tego, skoro nie pamięta tego, co ważne.
Powinnaś dać sobie spokój z tymi guzikami.
Czemu?
Ludzie dziwnie na nią patrzą.
Bo jest dziwna.
Wydawać się dziwną, a nią być to jednak różnica.
Czemu zmieniłaś makijaż?
Byłaś gdzieś?
O czym ty mówisz?
Tu są świeczki.
Ktoś ma urodziny?
To dziś?
Nie wiem, jaki dziś dzień, ale umieszczę je w torcie.
Śledczy proszą o raport z analizy.
Miałaś rację. Podejrzewają starszego brata.
Ale on nie może sobie niczego przypomnieć.
Brzmi znajomo?
Niczego nie pamięta?
Pogadam z nim.
Dam im znać.
Portfel.
Kluczyki.
Pierwszy raz widzę profilera.
Prowadzi pani śledztwo?
Pomagam w nim, ale go nie prowadzę.
Przyszłam tu z ciekawości.
Z ciekawości?
Nie pamiętasz, co się stało?
Nie.
Ja też nie pamiętam pewnego wydarzenia.
Opowiedzmy sobie o tym, co pamiętamy.
Chciałam porozmawiać z wujkiem,
więc przyjechałam autobusem z internatu do domu.
Junseo
był sam w domu,
więc wróciłem tam prosto po szkole.
Wbiłam kod, żeby odblokować drzwi.
20131025#
Wbiłem kod, żeby odblokować drzwi.
41245397#
Zdjęłam buty i weszłam do salonu.
Zdejmuję tenisówki
i wchodzę do pokoju brata.
W salonie było ciemno.
Poczułam pod stopami coś ciepłego i mokrego.
Kiedy otwieram drzwi,
widzę
dużo krwi.
To się wydarzyło kilka dni temu.
Czemu mieszasz czasy?
Czasy?
Kiedy opisujesz, co robisz,
część wydarzeń umieszczasz w przeszłości,
a część w teraźniejszości.
Ja...
Tak po prostu wyszło.
Człowiek opisuje przeszłość w czasie teraźniejszym z dwóch powodów.
Albo zmyśla, bo nic się nie wydarzyło,
albo robi to, bo nic nie pamięta.
Myślę, że wymyślasz scenariusz.
Tworzysz go w głowie.
Mówi pani,
że kłamię...?
Wbiłam kod, żeby odblokować drzwi.
20131025#
Wbijam kod, żeby odblokować drzwi.
To znaczy... wbiłem.
41245397#
Otworzyłam drzwi, zdjęłam buty
i weszłam do salonu.
Zdejmuję tenisówki i wchodzę do pokoju brata.
W salonie było ciemno.
Poczułam pod stopami coś ciepłego i mokrego.
W pokoju, to znaczy w kuchni...
Czemu wszedłeś do kuchni?
Gdzie wyrzuciłeś
zakrwawione ubrania?
Wiem,
gdzie one są.
Czy kiedy znalazłeś brata,
był już martwy?
Nie.
Wróciłam.
Jak go zmusiłaś, żeby się przyznał?
To było łatwe. Mieliśmy chemię.
Sporo nas łączy.
Znów gadałaś o sobie?
Musisz z tym skończyć.
Czemu? To jej największy atut.
Właśnie. Nie dlatego mnie przyjęliście?
Mylę się?
A może to dlatego, że moi rodzice mieli szpital?
Co to ma ze mną wspólnego?
Poza tym już go nie mają.
Dobra. Wychodzę.
Wysłałam raport.
Jak sobie chcesz.
Ja mam dość.
Kiepsko się czuję
po tej whiskey w krematorium.
Znów pan tam pojechał,
komendancie Tae?
Nie dolewaj.
Kiepsko się czuję. Chcesz mnie zabić?
Za detektywów, którzy od dekady nie złapali sprawcy.
Minęło już 10 lat?
Dobra. Pijmy i gińmy.
Przykro mi, drogi bracie.
Czas szybko leci, co?
Jak mogło minąć już 10 lat?
To miasto bardzo się zmieniło.
To jedyny lokal, jaki nam pozostał.
Czy w okolicach tej daty Ena wciąż przychodzi na komisariat?
Dziś była.
Nie daj z siebie szydzić.
Po to właśnie przychodzi.
Chcę, żeby mi zaufała.
Wciąż uważam, że to główna podejrzana.
Od 10 lat nie zmieniłem zdania.
Masz nadzieję, że jeśli będziesz dla niej miły,
straci czujność i popełni błąd?
Odziedziczyła majątek,
a pracuje w policji.
I to jako profilerka.
Dziwne, prawda?
Chce wiedzieć, czy trafimy na jej trop.
To dlatego ma cię na oku.
Noc jest młoda. Chodźmy się jeszcze napić.
Dokąd wam tak spieszno?
Przykro mi, ale mam plany.
A ty, Jungho?
Chodźmy na jeszcze jedną kolejkę.
Mam sporo do powiedzenia o waszym komendancie.
Doceniam, że znalazł pan czas,
ale ja też mam plany.
Batman jest dziś zajęty.
W trzeci piątek miesiąca pilnuje sierocińca.
Przepraszam na chwilę.
Dokąd on poszedł?
Rany...
Trzy lody.
Dobrze.
Co to?
Gratuluję awansu.
Poważnie?
Lody? Nie jesteśmy już dziećmi.
Wyjście na miasto z niepijącymi to żadna przyjemność.
Wezwał pan kierowcę?
Proszę na siebie uważać.
- Muszę już iść. - Dobrze.
Jest 20.00. Opuszcza teren szkoły, nikomu o tym nie mówiąc.
Przystanek znajduje się pięć minut drogi od szkoły.
Jest 20.08, godzina przed śmiercią Yoona Donghoona.
Ena dociera na przystanek. Po trzech minutach wsiada do autobusu 147.
PRZYSTANEK: LICEUM MIĘDZYNARODOWE
Jest jedyną pasażerką autobusu.
Od domu dzieli ją pięć przystanków.
Jazda przebiega spokojnie.
Podróż zajmuje jej dokładnie 32 minuty.
Nikt poza nią nie wysiada.
Jest 20.40, a do śmierci Yoona Donghoona pozostało 20 minut.
Tyle samo czasu zajmuje dojście z przystanku do domu.
Po wybraniu skrótu - 12 minut.
Wszystko obliczyła.
W tej okolicy nie ma kamer ani świadków.
GODZINA 20.45
Przepraszam!
Mieszka pan tutaj?
Porucznik Kim?
Co pan tu robi?
Musiałem coś sprawdzić.
A wy? Jesteście na patrolu?
Ktoś zadzwonił,
że kręci się tu podejrzany facet.
Zauważył pan coś niezwykłego?
Raczej nie.
To spokojna okolica.
Już rozumiem.
Nie rozpoznałam pana bez czapki.
Wygląda pan inaczej.
To ja dzwoniłam.
Ten facet wydał mi się podejrzany.
Zaraz... Mówiliście o mnie?
Nie poddaje się, co?
Minęło 10 lat,
a on wciąż ma obsesję na punkcie tej sprawy.
Gość nie jest normalny.
Nie lubi błądzić.
Jest patologicznie skrupulatny.
Do przesady.
Nic dziwnego, że nie dostał awansu,
chociaż skończył akademię 10 lat temu.
Kto chciałby mieć takiego podwładnego?
Rany...
- Idę do domu. - Dobrze.
W razie czego dzwoń.
Dobrze. Do zobaczenia.
Dobranoc.
Możesz mi kupić colę?
Za dużo pijesz tego badziewia.
To ci szkodzi.
Odkąd rzuciłam palenie, czuję suchość w ustach.
Kupię ci colę zero, okej?
Wolę ci kupić colę niż fajki.
Moment...
Masz dziś farta.
GODZINA 22.07
Chciałam wyjść, zanim wrócisz.
To dom pani Yoon Eny?
Tak.
To ja.
Kto mi to przysłał?
Nie wiem.
KIM HANSAEM
Ten numer jest niedostępny...
MAŁOLETNI AKTORZY WYSTĘPOWALI ZA ZGODĄ I W OBECNOŚCI RODZICÓW.
Napisy: Maria Borzobohata-Sawicka